FullSizeRender

Trochę historii . . .

Zabiegi medycyny estetycznej są obecnie bardzo popularne i stosowane niezwykle często w terapii

przeciwstarzeniowej. Staramy się stale pogłębiać swoją wiedzę z zakresu szeroko pojętej kosmetologii

medycznej i być na bieżąco ze wszystkimi  nowinkami. Ma to na celu dobranie jak najlepszej terapii

dla każdego klienta, co pozwala osiągnąć zadowalające efekty zabiegowe.

 

Przed podjęciem decyzji,  która z nowinek  zabiegowych będzie najefektywniejsza warto zapoznać się z historią

medycyny estetycznej.

 

Skąd wywodzi się medycyna estetyczna? Oto krótkie przedstawienie historii poszczególnych zabiegów.

 

Mezoterapia

Mezoterapia pierwszy raz została zastosowana w 1952r. przez francuskiego lekarza  Michela Pistora,

który próbował za pomocą iniekcji prokainą leczyć zaburzenia słuchu. Nie udało się wyleczyć niedosłuchu,

jednak zabiegi spowodowały zmniejszenie szumów usznych.

 

W 1958r. Pistor po raz pierwszy użył pojęcia „mezoterapia” , które pochodzi od słowa „mezoderma”,

co oznacza środkowy listek zarodkowy, z którego w dalszych etapach powstaje układ krwionośny

i limfatyczny, mięśnie, szpik kostny, nabłonek wyściełający układ płciowy, tkanka łączna, nerki

i moczowody, a także skóra właściwa.

 

Mezoterapia była wykorzystywana do niwelowania bólu po urazach, , w schorzeniach stawów,

w dolegliwościach reumatycznych  i układu krążenia, do stymulacji układu odpornościowego,

przeciwzapalnie oraz w stomatologii.

 

Zastosowanie w dermatologii i medycynie estetycznej, mezoterapia zaczęła mieć w latach siedemdziesiątych XX w.

 

Wypełniacze

Pierwszą substancją która została użyta jako wypełniacz była autologiczna tkanka tłuszczowa,

którą w 1893 roku dr Franz Neuber zastosował przy redukcji zagłębienia w okolicy twarzy powstałego

na skutek gruźliczego zapalenia kości.

 

Kolejna substancja została zastosowana w 1899 roku. Dr Gersvny za pomocą parafiny zaczął korygować

defekty estetyczne, jednak po pewnym czasie wykazano liczne skutki uboczne po jej zastosowaniu.

Ostatecznie zaprzestano jej stosowania.

 

Płynny silikon był substancją, którą zaczęto używać do wypełnień tkanek miękkich w latach

pięćdziesiątych XX wieku. Stracił on jednak swą sławę po wielu przypadkach odnotowanych powikłań.

W roku 1981 swoją szansę dostał produkt na bazie kolagenu wołowego, skończyło się jednak na wywoływaniu

alergii na białko zwierzęce. Kolagen wieprzowy i ludzki również nie okazały się trafnym wyborem.

 

Kwas hialuronowy, hydroksyapatyt wapnia, poliakrylamid i kwas poli-L-mlekowy to substancje na bazie których,

obecnie wykonuje się zabiegi wypełniania.

 

Toksyna botulinowa

Pojęcie toksyny botulinowej zostało wprowadzone na początku XIX w., w czasach Cesarstwa Napoleona,

po tym jak zaobserwowano, że zatrucie powodowane jest zjedzeniem zepsutej kiełbasy. Słowo z łacińskiego

botulus oznacza kiełbasa.

 

Objawy kliniczne choroby scharakteryzował niemiecki lekarz Justinus Kerner w latach 1817-1822.

 

Belgijski bakteriolog Emile Pierre van Ermenghen w  1897 roku dokonał odkrycia bakterii Clostridium

botulinum, które powodowały zatrucie. Po tym wydarzeniu sporządzono surowicę.

 

W XX. wieku toksyna botulinowa była poddawana próbom pod kątem zastosowania jej jako broni biologicznej.

 

W 1946r. wyizolowano BTX typu A w formie krystalicznej.

 

1978 to rok, w którym okulista dr Alan Scott wykonał testy kliniczne BTX na ludziach, a wyniki jakie

udało mu się uzyskać w leczeniu zeza, przedstawił w 1980r.

 

W późniejszym czasie zaczęto odkrywać inne medyczne i kosmetyczne funkcje botuliny.

 

W dermatologii estetycznej pionierami w użyciu toksyny botulinowej okazało się małżeństwo

kanadyjskich lekarzy Jean i Alastair Curruthersów, którzy zauważyli wygładzenie zmarszczek

mimicznych u pacjenta którego leczyli tą substancją z racji występowania kurczu powiek.